Verteller

ER WAS EENS…

Doordat wij, vertellers, onze vertelplek ingenomen, de stilte ver-
welkomd en deze magische formule uitgesproken hebben, roepen we een wereld op waarin alles mogelijk lijkt. Een wereld die ons weghaalt uit de dagelijkse beslommeringen, die ons op zijn minst even laat geloven dat het goede overwint en het kwade bestraft wordt, waardoor we dan ook opgelucht, minstens voor dit moment, kunnen eindigen met: ‘En ze leefden nog lang en gelukkig!’  

  

Wij, volwassenen, weten inmiddels uit eigen ervaring heus wel dat er na dat ‘lang en gelukkig’ nog heel veel episodes kunnen volgen waarin het wittebrood grauwer wordt en de prins op het witte paard niet veel anders blijkt te kunnen dan het wakker kussen van wéér een andere prinses, maar toch blijkt de formule ‘Er was eens…’ vaak fascinerend, soms bedreigend, maar meestal krachtig en inspirerend te zijn…

Sprookjes dus!

In ieder van ons, hoe jong of oud we ook zijn, leeft een jonge held of heldin die we er wellicht hoognodig op uit zouden moeten sturen om te durven verdwalen in een onbekende wereld, daar te vechten voor zijn lot om tenslotte thuis te keren met het levenswater of om in een ander koninkrijk een ander, beter, leven te beginnen.  

Maar… u bent nu gewaarschuwd, want in die symbolische beelden-wereld leven ook de boze stiefmoeder, de draak, de domme gans, de om levenswater smekende oude vader, de arglistige duivel en al die andere  archetypische figuren die ons iets meer kunnen vertellen over eigenschappen en kwaliteiten die we zouden kunnen benutten als we vriendschap zouden durven sluiten met de negatief lijkende kanten ervan.

Want, het is vol van schatten daar!