Dido and Aeneas - 2016
'EEN OUD VERLANGEN WERD WERKELIJKHEID'
Het Nijmeegse NOOG speelde en zong twee keer Dido and Aeneas van Henry Purcell. Als regisseur liet ik me inspireren door de brandhaarden en oorlogen in de huidige wereld en koos verval en dood als hoofd-thema's.
Carthago, de residentie van vorstin Dido, was in staat van verregaand verval: de jonge mannen voe-ren ver weg hun oorlogen, de jonge vrouwen zijn nagereisd om hen bij te staan en om de in armoe vervallen stadstaat te ontvluchten. Alleen de ouderen, zwakkeren en bezit-lozen bleven achter.
Zal de komst van een Aeneas, mogelijke huwelijks-partner, de stad redden van de ondergang, of zullen extremistische tegenstanders Carthago vernietigen?
Foto: Jan de Koning
Zo wilde ik inspelen op de samenstelling van het koor, dat voornamelijk uit oudere en oude zangers bestond. Zowel hun mogelijkheden alsook hun beperkingen wilde ik gebruiken om te komen tot een geloofwaardig drama. Louise Broekhuysen schreef een fonkelende monoloog waarin voor de toeschouwer de problemen rond Carthago en haar inwoners invoelbaar werd gemaakt.
Niet alleen het grote koor, ook de solisten en het gehele orkest moesten allemaal hun plek óp het podium krijgen! Door de dirigent tijdens de proloog, begeleid door het orkest, een lied van Purcell te laten zingen, werden ook zij inwoners van de stad. Dirigent Mark Walter had oneindig veel meer geduld dan ik met deze eigenzinnige amateurzangers.
Toch werd Dido and Aenes een ware triomf op alle fronten, en was deze productie een van de hoogtepunten in mijn carrière als regisseur. Terugkijkend bleek het ook mijn allerlaatste regie van grootschaliger spektakels te zijn geweest.
